پناهندگان افغانی و مسئله وطن پرستی - 2

سلام شما رو به وبم دعوت ميكنم
http://abiasemani111.persianblog.com/

پرستو جون :
کاش زودتر می رسیدم به بحثت
ماجرای افغان ها رو که یادته شروع کردم من
اما نتونستم تو بحثت شرکت کنم
یعنی خبر نداشتم

مواظب خودت باش
روحیه ات روزبه روز سر زنده تر میشه
خوشحالم
----
علی

تازه اومدم . البته بودما . الان تازه شروع كردم. تنهام نذارين . لينك دادم

ليلا ي عزيز
من هم با اين نظري كه علي در كامنتها نوشته موافقم. اصلا با كل قضيه موافق بودم از اول. فقط احساس كردم روي يه سري اطلاعات اشتباه دارد استدلال مي كند. خواستم اون اطلاعات رو درست كنم. همين.

ترجیح دادم اینجا بحث خانوادگی راه نیندازم . چون حتما می گویید که شاهد روباه دمش است ولی پرستوی عزیز من هم با علی موافقم ...

پريساي عزيز
فكر مي كنم مي شه كمك كرد به بهتر شدن شرايط زندگي در افغانستان تا انگيزه هاي رفتن زياد بشه. مثلا آنجا خانه ساخت، كارگاهي كوچك زد تا اشتغال زايي شود... نمي دانم متخصص اين امور نيستم. اما منظورم كلاس توجيهي نيست. فراهم كردن شرايط يك زندگي (حداقل مثل آنچه در ايران دارند) براي آنها و اطلاع رساني درست.
ببين من الان توو خونه نشستم و دارم اين چيزا رو مي گم. الان به اين نتيجه رسيدم كه خيلي كم مي دونم از افكار افغاني ها.. بايد بيشتر برم ميونشون.

از موضع يك خواننده بي طرف سوال مي پرسم: ميشه يك راهكاري ارائه بدي براي اينكه افغاني ها را به اين باور رساند يعني ميخواهي بگي كه براي هر افغاني يك كلاس توجيهي برگزار بشه؟؟

شب بود، ماه پشت ابر بود عزيز
مطلبت واقعا اشك آورد توي چشمهايم. راستش منكر هيچ كدام از حرفهايي كه نوشتي نيستم. در ديدار با زنان افغان جنوب تهران نمي دانم تو بيشتر گريسته اي يا من. از رنج هايي كه افغاني ها مي برند بي اطلاع نيستم اما اينجا صحبت از اخراج بود و اينكه سياست كلان دولت و مجلس شده است و اتفاقا مردم ايران هم به اين كار اعتقاد دارند. حرف من اين بود كه مردم ايران موافق اخراج نيستند. تازه اگر هم باشند نمي شود گفت از روي وطن پرستي و ملي گرايي است.
اتفاقا دوستي را سراغ دارم كه با پسري افغاني ازدواج كرده است. اتفاقا دانشجوهاي افغاني زيادي را مي شناسم كه اينجا بزرگ شده اند از كودكي و اهل فكر هستند و در محافل دانشجويي هم حضور دارند. اتفاقا افغانها نشريه دارند و مرتب منتشر مي شود. نشريه منظر را ديده ايد؟
اتفاقا آنها هم با مشكلاتي كه مطبوعات ما دارند مواجهند. همان طور كه جوانان افغان با مشكلاتي كه جوانان ما دارند روبرو هستند.
مي داني مشكل از آنجايي شروع مي شود كه تعداد زيادي از افغانها مجوز اقامت نگرفته اند از دولت ايران. به هر دليل غير قانوني آمده اند و غير قانوني زندگي مي كنند.
براي اين عده معمولا مشكلات وجود داشته و دارد.
در ضمن هيچ جاي مطلبم از فعاليتهاي كميساريا دفاع نكردم. اتفاقا از سازمانهاي حقوق بشري هم در نقد عملكرد كميساريا زياد شنيده ام. خودم كه نوشتم: ضرب الاجل گذاشتن براي مردمي كه مي خواهند زندگيشان را به جاي ديگر ببرند، كار اشتباهي است.
ممنون از نظري كه گذاشتي.

نمي‌‌دانم اين تحقيقات ميداني كه شما از آن نوشتيد چقدر علمي هستند. راستش ما ايراني‌ها آنقدر هم همسايه ها و همدردهاي مهرباني براي پناهندگان و همزبانان افغانمان نبوده‌ايم. (منكر وجود درصدي اندك از هموطنان نيستم كه البته همدرداني مهربان بوده‌اند). چقدر به آنها لبخند زده‌ايم؟ چقدر پاي صحبتشان نشسته ايم؟ كداميك از ما يك دوست خوب افغان ساكن ايران دارد؟ چند بار يك افغاني را به خانه‌اتان دعوت كرده‌ايد؟ مي دانيد كه سرايدار مجتمع مسكونيتان تاجيك است، هزاره يا پشتون؟ چقدر فارسي دري مي‌توانيد صحبت كنيد؟ چند بار تابلو، پوستر، عكس، برنامه تلويزيوني و... ديده‌ايد كه درباره افغانهاي مقيم ايران اطلاعات داده‌اند؟ تصوير عمومي جامعه از يك افغاني چيست؟ جريان خفاش شب و قاتل عنكبوتي مشهد يادتان هست؟ راستي، اردوگاه شهيد مطهري فريماني را در فريمان كه نزد افغان هاي مقيم ايران و نيروي كاملا محترم انتظامي به اردوگاه سفيد سنگ فريمان مشهور بود (هست) را تا بحال شنيده‌ايد؟ آيا تا بحال يك خط، يك جمله راجع به اين اردوگاه شنيده‌ايد؟ آق تپه كرج مي‌دانيد كجاست؟ راجع به خانواده هاي افغان ساكن ايران كه بچه هايشان شناسنامه ندارند چطور؟ راستي، در نقاط جنوبي شهر تهران و مناطق كم درآمد ايران چه برخوردي با افغانها مي‌شود؟ تا حالا هيچ همزبان افغاني با چشمان گريانش از خاطرات ايران برايتان گفته؟ از كتكهايي كه در خيابان خورده، از توهين ماشين مدل بالا سوارها، از انگشت هاي شصتي كه نشانشان مي دادند، از پاره شدن برگه اقامتشان توسط نيروي انتظامي (بدون دليل) و از نگاه زنان و دختران ايراني به آنها، كدام دوست دخترتان را سراغ داريد كه عاشق پسري افغان شده باشد؟ راستي، چرا «افغاني» را خيلي از ايراني ها به عنوان فحش نثار هم مي‌كنند؟ مي دانيد آنها كه از قندهار و شمال كابل مي‌آيند، از چشم بادومي هاي هزاره آسايش بيشتري در ايران دارند چون قيافه اشان (اگر لباس خوب بپوشند به افغاني نمي زند!) و مي دانيد كه بيشتر پولشان را ميدهند تا لباس خوب از "بالاي شهر" بخرند كه با ايراني ها اشتباهشان بگيرند؟ مي دانيد كه همان مغازه ها و كافي شاپهاي "بالاي شهر" راهشان نمي دهند؟
افغاني وارث ويراني است، سرزمينش نابود شده و همين سپاه پاسداران خودمان براي فلان و بهمانش همراه كتابهاي فارسي و تن ماهي اسلحه مي فرستاد : همزمان براي دوگروه كه در جنگ بودند؟ مي دانيم كه با پشتون ها چه كردند و چه كلاهي سر هزاره ها كه تازه شيعه هم هستند گذاشتند؟
راستي، كميساريان عالي پناهندگان سازمان ملل متحد كه شما با مهرباني نامش را برديد، لطفا توضيح بدهد با پناهده هاي ايراني در تركيه چه مي‌كند؟ ارتباطش با پليس تركيه چيست؟ نظر غير رسمي فعالان سازمان هاي مدافع حقوق بشر مثل ديده بان حقوق بشر، عفو بين الملل را يكبار درگوشي در مورد كميسارياي عالي بپرسيد.. راستي، چرا بايد بازگردند به كشورشان؟ بيش از بيست سال ساكن كشوري بودن و رنج كشيدن و شهروند درجه پنج بودن كافي نيست؟ راستي دولت ايران مي توانست سه هزار مدرسه بسازد با پول نان افغان ها؟ دوست وزارت كشوري ما بايد يادش بيايد كه راجع به انسان ها دارد حرف مي زند نه راجع به نژاد! به دو ميليون و نيم انسان نان دادن بهتر است از براي سه هزار انسان مدرسه ساختن. تازه خيلي بهتر است از مسجد ساختن، خيلي بهتر است از غني كردن اورانيم، خيلي بهتر است از ... وظيفه اشان بوده كه نان بدهند، وقتي از آن طرف با پول سيصدهزار مدرسه اسلحه مي فرستاند و زير زيركي براي طالبان ..... و ...... (نمي نويسم كه ناچار نشويد پاك كنيد) اينها بيست سي سال در ايران زندگي كردند، سرما و گرماي كشور ما را چشيدند و طعنه ها و نگاه هاي خاص را به جان خريدند، از ترس جانشان گريختند، هركدامشان به اندازه يك ارتش ايراني عرق ريخت تا خرج خانواده اش را در بياورد، ايران بعد از جنگ و را ساختند،‌ سردار سازندگي با عرق جبين اين عزيزان "سازندگي" كرد، كرباسچي با ياري افغانها كرباسچي شد، من دوم خرداد وقتي به خاتمي راي مي دادم خيال جمع بود كه سرايدار افغانم مراقب آپارتمانم هست و هواي دوست دخترم را دارد كه بدون دخالت بيجاي همسايه ها وارد خانه ام بشود، و از آن طرف همين كارمندان وزارت كشور دمار از روزگارشان در آوردند وقتي گذارشان به سر خيابان سميه تقاطع قرني، چند قدم انطرفتر از دفتر جبهه مشاركت مي افتاد. كدام يك از مقامات رسمي از حقوق شهروندي اين مهربانان حرف زده؟ كدام رسانه اي حقوق آنها را رسما يادآوري كرده به شهروندان؟ كدام تحقيق ميداني اي رنج آنان را روي كاغذ آورده؟ كدام؟ كدام مركز تحقيقي، فكري به حال بيماري هاي مقاربتي جوانان افغان كه آنها هم نياز داشتند و دارند، كرده؟ چه كسي به ذهنش رسيده كه جوانان افغان اوقات فراغتشان چه دارند كه بكنند؟ در شهرهاي كوچك، روستاها و ... چه نگاهي به افغانها مي‌شود؟ راستي چه برخوردي با ديپورتي هاي افغان در مرز افغانستان مي شود؟ چرا افغانيها از ايران به تركيه و بعد اروپا مي گريزند و تحمل اين همه درد را مي كنند؟‌راستي به زنداني هاي افغان ديپورتي از تركيه چه مي كنند؟ مي دانيد در اين زندانها چه تبعيضي بين ايراني و افغاني قائل مي شوند؟ كدام وكيل پي كارشان را مي گيرد؟ كدام روشنفكر ايراني سالانه بيش تر از يك ربع راجع به مشكلات افغانها حرف مي زند، مي نويسد، مي خواند يا حتي فكر مي كند؟ چرا هنوز آنها را ميهمان مي دانيم؟ باور كنيد هيچ كس به اندازه اين عزيزان در ايران صاحبخانه نيست.
دوست افغاني من، مليتم را با تو نصف مي كنم. به خرابه هاي افغانستان نرو، آنجا حتي يك ديوار سالم باقي نگذاشته اند،‌همينجا بمان، حق خاك داري،‌صاحبخانه اي خودت. فرزندانت را ببوس هموطن افغاني من. دستانتان را مي بوسم سرداران سازندگي واقعي.

كشور افغانستان ( البته امريكاي افغانستان)
دارد در مرزهاي ايران يك پايگاه نظامي ميسازد.
چه خوب بود پول اين پايگاه صرف اين افغانهاي توي ايران ميشود.

ممنون از توضيح‌تان. با اين همه فكر مي‌كنم اصلِ حرفِ من به جايِ خودش باقي است؛ حرف اين است كه همان سياستي كه شما هم نادرست‌اش مي‌دانيد بر چه پايه‌اي مي‌تواند توجيه شود و مي‌شود؟(و گرنه من كه در موردِ اصلِ بازگشتن يا بازنگشتنِ افغان‌ها قضاوتي نكرده‌ام). حرفِ من اين است كه حتي در ايرانِ خوش سابقه‌ي ما- كه البته در اين حرف دارم و بماند - اين احساساتِ ملي‌گرايانه چه ظرفيتِ سياسي‌اي دارند. همه حرفِ من در آن نوشته از اين قبيل است و اگرچه با آوردنِ نامي كه شما خيلي بيشتر درباره‌اش مي‌دانيد خطا كرده‌ام اما مثال‌هايِ ديگرم كه شما از آن گذشته‌ايد به اندازه‌ي كافي روشن است؛ مثالِ مجلس.
حرفِ من اين است كه چگونه است كه ما در تهران و لندن و تورونتو دادِمان برايِ «جزايرمان» بلند است اما هيچ لزومي نمي‌بينيم كه نه به كساني كه در ان جزاير زندگي مي‌كنند توجه كنيم و نه برايمان فرقي كند كه آن‌ها چه مي‌گويند و چه مي‌خاهند. و حتي من هم به خاطرِ ق. س. م. نمي‌نويسم كه از زندگي آن‌ها چه ميدانم؛ مسئله اين است كه ماي روشنفكر با چه توجيه مي‌شويم.
همه فيلم را تعريف كردم.