Wireless و چندين چيز ديگر!

اين وقت شب بيدار مانده‌ام مطلبم را بنويسم اما انگار نمی‌شود. همه‌چيز در سرم چرخ می‌زند جز آن‌چه که بايد! چيز عجيبی نيست اصلا. يعنی عجيب که هست اما تازگی ندارد. خوبی‌اش اين است که اينترنت پرسرعت گرفته‌ام (به لطف دوستی که خدا حفظش کناد!) و بدون اشغال تلفن، دائم آن‌لاين هستم و نگران پول تلفن نيستم اصلا. از طرفی می‌خواهم از سرويس wireless يا همين اينترنت پرسرعت تعريف کنم، از طرف ديگر به نظرم کاری کرده‌اند که حرص آدم درمی‌آيد و يک‌جور عذاب وجدان خاصی گرفته‌ام که چرا وسوسه شده‌ام و wireless خريدم. اينترنت پرسرعت را شرکت داتک می‌دهد. همان شرکت معروفی که جلوجلو فيلتر می‌کند بدون اين‌که حکم مشخصی برای سايت مشخصی وجود داشته باشد. از روزی که خريدمش، سايت gazzag (چه‌جوری خوانده می‌شود؟ قزاق؟ گزگ؟ يا...) را فيلتر کرده است. چرا؟ چون حس کرده شبيه ارکات است و چون آن يکی فيلتر است، لاجرم اين يکی هم بايد فيلتر شود! البته در کل فيلترينگش کمی از سيستم dial-up همين شرکت داتک منطقی‌تر است. مثلا اگر woman را جستجو کنی، به در بسته نمی‌خوری.

چيزی که حرصم می‌دهد محافظه‌کاری مفرط شرکت‌های تجاری ايران است که به هر سازی که مقامات می‌زنند و نمی‌زنند می‌رقصند مبادا سودشان کم شود. می‌شود حدس زد داتک نگران اين است که اين همه هزينه کرده و تکنولوژی وارد کرده و center زده برای wireless در چند جای تهران، آن‌وقت بيايند به خاطر فيلترنکردن يک سايت دوست‌يابی، درش را تخته کنند. قابل درک است البته و می‌دانم که همين‌هاست که اهالی اقتصاد می‌گويند امنيت سرمايه‌گذاری وجود ندارد در ايران.

اما به هر حال حق و حقوق مصرف‌کنندگان چه می‌شود؟ نبايد از شرکت‌ها انتظار داشت؟ آهان... جامعه‌ی مدنی و تشکل‌ها و اين حرف‌ها؟
ياد آن گروهی افتادم در ياهو که چهار سال پيش سينا مطلبی راه انداخت و انجمن کاربران اينترنت نام داشت انگار (isitu) –ومن اولين فعاليت‌های مجازی جدی‌ام را از آن‌جا شروع کردم- چه خوب بود! همان‌جا ياد گرفتم چه‌جوری می‌شود ايميل فارسی با Unicode فرستاد و خيلی چيزهای ديگر. يادش بخير windows 1998 داشتم با فارسی‌ساز پارسا!
آن انجمن که فعاليتش متوقف شد به دلايل متعدد. اما نمی‌دانم برای پی‌گيری بحثی مثل فيلترينگ بی‌ضابطه يا مسائلی از اين دست و حتی اعتراض به زياد بودن هزينه‌ی اينترنت، می‌شود به فکر انجمنی بود يا نه؟

امشب مثل اين‌که حالم خوش نيست. خوبی چنين شب‌هايی برايم اين است که احساس می‌کنم بارقه‌هايی از زندگی وجود دارد. الان دارم فکر می‌کنم وقتی بحث حمله احتمالی آمريکا به ايران برايم جدی است، چرا خيلی وقت است چيزی ننوشته‌ام يا آن‌طور که بايد پی‌گير نبوده‌ام.

مرتبط:
الان اين را ديدم: اولین گردهم‌آیی مجازی وبلاگ‌نویسان ایران در پالتاك

Comments

Posted by: mohaajer at March 2, 2005 08:02 PM

Posted by: mohaajer at March 2, 2005 07:59 PM

Posted by: پرستو at March 1, 2005 11:27 AM

Posted by: elham at February 28, 2005 12:31 PM

Posted by: مرتضا at February 28, 2005 11:43 AM

Posted by: سياه مثل مرگ at February 28, 2005 08:51 AM

Posted by: نیوشا at February 28, 2005 08:22 AM

Posted by: Asemoon at February 28, 2005 05:22 AM

Posted by: هاله at February 28, 2005 04:54 AM

Posted by: je at February 28, 2005 04:21 AM

Posted by: sima at February 28, 2005 04:07 AM