برای اين‌که يادم نرود

بعد از يک روز خوبِ کاری، بعد از خوردن کوکو سبزی و آب هندوانه عالی سيما توی کافه کتاب نشر چشمه با معصومه، بعد از تشکيل ائتلاف 2+1 توی گروهمان در روزنامه، بعد از هِرهِر و کِرکِرهای هميشگی‌مان با ساناز، بعد از اين‌که هوا بارانی شد و بعد از سرزدن به منصورسرای ولی‌عصر! و قضايای باحال، تنهای تنها، با ماتيز، توی بزرگ‌راه صياد شيرازی، گوشیِ «ام.پ.3 پلِيِر» در گوش، با اين آهنگ Sting حال می‌کردم:

شيشه‌های ماتيز پايين و دست چپم تا شانه از شيشه‌ی ماشين بيرون بود. باد ملايم بهاری هم از آستين مانتوم می‌خورد به پوست تنم و خنکم می‌کرد: يک لحظه قاطی کردم و شروع کردم به بلندبلند، آهنگ را داد زدن: بايد می‌پيچيدم توی بزرگ‌راه بابايی. باز هم شلوغی و ماشين‌های ديگر. 2 دقيقه‌ی بعد توی بزرگ‌راه امام علی بودم. پايم روی گاز، لَم توی صندلی ماشين، دستم بيرون پنجره، و Sting که مثل هميشه باحال می‌خواند: