...

از يادداشت های رضا نصری:
« فصل سوم، اصل ۲۷ قانون اساسی ايران «تشکيل اجتماعات و راه پيمايی‌ها» را برای ملت آزاد دانسته و تنها دو شرط برای احقاق آن قائل شده است: ۱- اينکه تجمع بدون حمل سلاح باشد و ۲- مخل به مبانی اسلام نباشد.»
يعنی اگر در ايران مانند بيشتر کشورهای دموکراتيک، يک ديوان عالی مستقل و بی‌طرف يا يک دادگاه قانون اساسی داشتيم، قطعاْ قانونی را که مردم را ملزم به دريافت مجوزِ برگزاری تجمع از وزارت کشور می‌دارد مغاير با قانون اساسی می‌خواند و لغو می‌کرد.
اينکه قانون اساسی حقی را صريحاْ برای ملت قائل شود و قانون ساده يا بخش‌نامه‌ای آن را منوط به دريافت مجوز بداند با منطق جور در نمی‌آيد.
(متن کامل)