سگهای پوشالی
رابطهی خوبی با خشونت ندارم و واقعن ديدن صحنههای خشن اذيتم میکند. آنقدر که حتی از ديدن دعواهايی که به چشم خيلیها معمولی به نظر میآيند هم حالم بد میشود. حالا فرض کنيد با اين روحيه، فيلم «سگهای پوشالی» (Straw Dogs) را ديده باشم!
فيلم خيلی خوبی بود اما فوقالعاده خشن. زوج جوانی از آمريکا وارد دهکدهای در انگلستان میشوند. مرد، دانشمند است و بینهايت دستوپاچلفتی و زن، بینهايت سکسی. اين دهکده در واقع زادگاه زن است و اين دو در خانهی پدری زن زندگی میکنند. اما لاتهای دهکده که گويی چيزی جز مستکردن و تجاوز بلد نيستند، آرامش را از اين زوج میگيرند. تصويری که از مردان دهکده داده میشود، يک تصوير ترسناک است مملو از بدوی بودن. انسانهايی که انگار در مرز انسان و حيوان ايستادهاند. فجيعترين صحنهی فيلم، به نظرم، فصل تجاوز دو مرد به همسر دانشمند تازهوارد به دهکده است. تمام اين فصل را به حالت منقبض نگاه میکردم. احساس میکردم نفسم به سختی بالا میآيد.
نمیدانم میشود اين فيلم را گذاشت کنار فيلمهای ديگری که برای نشان دادن بدیِ خشونت، زيادی خشن ساخته شدهاند يا نه. اما به اندازهی «پرتقال کوکی» کوبريک، از فصل تجاوز اين فيلم آزار ديدم.
اما موضوع فيلم را شايد بتوان در ديالوگی پيدا کرد که در imdb هم آمده است: «دانشمند بودن، مسئوليت را سلب نمیکند.» مرد دانشمند دستوپاچلفتی فيلم (با بازی داستين هافمن)، در فصل پايانی، 6 مرد قلچماق لات را درب و داغان میکند برای نشان دادن احساس مسئوليتش.
فيلم را Sam Peckinpah در 1971 ساخته. دوستی میگفت به او لقب شاعر خشونت دادهاند و خب حتمن لقب بجايی بوده که اينطور من را ترسانده!
Comments
با توضیحات شما لازم شد این فیلم رو ببینم.
Posted by: Nastaran at August 28, 2005 12:38 AM
پیشینه ی سام پکین پا باور نگاهچارچوب زده ی ملی در مدیوم سینما را خدشه پذیر می سازد، زیبایی شناسی ی روستایی حامل حجم عظیمی از خشونت است، در کنار مالنا، امارکرد، my summer of love، رزناستارز، هتل رواندا،انتخابات ریاست جمهوری دور نهم، دولت اصلاحات و . . . نگاهی به پیرامونمان نیز این گزاره را تصدیق می کند.
Posted by: Arash Basirat at August 28, 2005 12:30 AM
جدا از اينکه سم پيکنپا داراي آثاري قابل توجه است اما عامل خشونت جزء جدايي ناپذير آثاراش بشمار ميرود. اما نکته انحرافي ماجرا به جريان ضد انگليسي آمريکاييها بر مي گردد که در اين فيلم بخوبي نشان داده شده است. چهره اي که از انگايسيها در اين فيلم ترسيم شده براي امريکاهايي بسيار قابل قبول است زيرا اين دو ملت در اصل وابسته به يک ريشه اختلافات تاريخي نيز دارند. چنانچه هنوز امروزه اختلاف بر سر لهجه نيز في مابين امريکايي ها و انگليسي ها ادامه دارد و در مرافه هاي تحت اللفظي انگليسيها ادعا مي کنند که اين زبان آنهاست نه امريکايي ها.
پرستو:
اتفاقن يکی از دوستان من هم می گفت که موضوع ضد انگلیسی بودن فیلم زده توی ذوقش.
Posted by: شاهين at August 27, 2005 11:18 PM