نشستهام و نوشتههای صنم را با ولع میخوانم. چقدر درست میگويد دربارهی نسلکشی در دارفور و چقدر حساش دربارهی فالاچی جالب است. و چقدر شهرزاد انتخاب خوبی کرده است از حرفهای جرج کلونی. و اينجا، سلمان، چه خوب نوشته دربارهی بیارزش بودنِ سرمايه در ايران.
ومن حالم چه خوب است امروز و چقدر گوشواری را که ديروز از دوست و معلم زبان مهربانم هديه گرفتم، دوست دارم...
2.
فيلمی که مؤسسه (بنياد؟ مجموعه؟) نشنال جئوگرافيک دربارهی رضا دقتی، عکاس-روزنامهنگار مشهور ساخته، ديدهايد؟ او با عکسهايش از گروگانگيری آمريکايیها در ايران معروف شد و بعد عکسهايش از زندگی کردهای ايرانی و درگيریهای آنان با دولت وقت باعث شد به فرانسه برود و ديگر برنگردد. او به افغانستان رفت و در بيش از دو دهه کار در اين کشور مجموعهی فوقالعادهای از زندگی و جنگهای بیشمار در اين کشور دارد. رابطهاش با احمد شاه مسعود خاص و نزديک بود و... او به نوعی فعال اجتماعی هم هست و در کل آدم جالبی است. اينجا اطلاعات بيشتر و دقيقتری هست. فيلم به نوعی پشت صحنهی کارهای رضا را نشان میدهد و به نظرم خوب ساخته شده.
اين همه را گفتم که دعوتتان کنم به نمايش Reza: Shooting Back در موزهی هنرهای معاصر: روز سهشنبه، 28 شهريور، ساعت 4:30 بعدازظهر.
3.
فيلم باغ فردوس، پنج بعدازظهر ر به نظرم يک افتضاح بزرگ با مقادير زيادی خامه و توتفرنگی بود. رضا کيانيان قبلاً بهتر بود! وای که چقدر حرص خوردم سرِ اين فيلم. تقريباً از همان 10 دقيقهی اول.
4.
شهرام ناظریِ کنسرت 85 هيچ بويی از شهرام ناظریِ کنسرت 80 نداشت. من اينهمه سطح سليقهام بالا رفته يا او اينهمه اُفت کرده؟ گروهش که خيلی ضعيف بود. اين را منِ بیسوادِ موسيقیسنتینفهم هم فهميدم حتی! خودش هم خوب آواز نمیخواند. شهرام ناظری سیدیشده را بيشتر دوست دارم. آدم میرود کنسرت که اجرای خوب ببيند نه اينکه...
فکر کن، وسطش به کنسرتهای غير سنتی و غير کلاسيک (پاپ و راک) هم گوشه کنايهی بدی زد که از چشمم افتاد حسابی. نمیدانم يکی آن جلو (جلوی چشمش) داشت ساندويچ میخورد يا کار ديگری میکرد که يکهو ناظری گفت: «مرسوم نيست ميان اجراهای سنتی یا کلاسيک چيزی بخورند.» وقتی يک ساعت برنامه را دير اجرا میکنيد و وقفهی ميان دو قسمت را هم حذف میکنيد که پايان برنامه سرِ ساعت باشد، چه انتظاری از آدمهای گرسنه داريد؟ و اتفاقاً کنسرتهای پاپ و راک منظمتر برگزار میشوند و کسی هم آن وسط ساندويچ گاز نمیزند، چون وقت کافی میدهند برای غذا خوردن. مردم میآيند از موسيقی لذت ببرند، رنج که نبايد بکشند.
مشخص هست که چقدر عصبانی شده بودم؟
5.
جواب به دوستم: ببين، اگر بخواهم زننوشت را بنويسم ميان اين گهگيجهگرفتنهايم، همين میشود. پر از نک و ناله و غُر به جان اين و آن، خالی از اخبار و وقايع مهم و انسانی و بی هيچ نوشتهای که چيزی، محتوای درست و حسابیای، داشته باشد. خودت خوب گفتی: درازگويیِ بیخود.
اول اهميتاش برای منی که نه خودم ديابت دارم و نه اطرافيانم، جا نمیافتاد اما وقتی فهميدم از هر 20 ايرانی، يک نفر به ديابت مبتلاست، شکل موضوع برايم عوض شد. آمار همچنين میگويد که هر 10 ثانيه، يک نفر در دنيا از اين بيماری میميرد. و حالا کمپينی جهانی راه افتاده برای آگاهیرسانی به بيماران ديابتی. در ايران هم –آنقدر که خبر دارم- گروهی جوانِ مبتلا، که فقط با آگاهی نسبت به ديابت و روشهای کنترلاش، توانستهاند سالم زندگی کنند و اغلب آدمهای موفقی هم هستند، همگام با اين کمپين، بستههای آموزشی رايگانی تهيه کردهاند. اگر با آنها تماس بگيريد، برايتان میفرستند. اينجا را ببينيد.
بیربط:
چطور میتوانم کادر دور عکس را بردارم؟ جز اين که اين کُد را اضافه کردهام و اثری نکرده؟ border= “0”
بیربط:
از امروز تا 12 روز، در کارگاه «روزنامهنگاری مدنی» هستم و احتمالاً کمتر آنلاين خواهم شد.
پيشنهاد بعدی به نام پدر نيست! به نظرم فيلمِ پُر از شعار ابراهيم حاتمیکيا با شخصيتهای داستانی نصفهنيمه ديدن ندارد. ضمن اينکه شخصيت زن داستان آنقدر حرصم داده بود که حتی با اينکه از مهتاب نصيرپور خوشم میآيد، نمیتوانستم تحملاش کنم. ضدجنگ حاتمیکيا خوب از آب درنيامده اصلاً.
اما داستان عقرب روی پلههای راهآهن انديمشک نوشتهی حسين مرتضائيانآبکنار را خيلی دوست داشتم. يک نگاه متفاوت به جنگ با نثری قوی و پُر از تصوير. (نشر نی، 2000 تومان)
مرتبط:
جامعه شناسی ادبیات جنگ
از وقتی روزنامهخوان شدم، هفتهنامهی گلآقا در سبدِ خريدِ نشرياتم بود. تا چهار سال پيش که رسماً انتشارش متوقف شد. خاطرههای زيادی دارم از خندههايمان –بيشتر در مدرسه، کمتر در دانشگاه- بعد از خواندنِ بعضی از نکتههای طنز و ديدنِ کاريکاتورهای گلآقا. حالا همهی شمارههای مجلهی گلآقا، فشرده شده و روی سیدی فروخته میشود. دستشان درد نکند. کاش نشريات ديگر هم همين کار را بکنند.
هنوز فحشهايی که به مادر و خواهر همديگر میدهند، تحريککنندهترين فحشهاست برای شروع دعوايی بزرگ. هنوز چيزی به اسم ناموس پرستيده میشود و به خاطرش کسانی آدم میکشند و کسانی کُشته میشوند. و هنوز تابلوهايی از اين دست در شهری ظاهراً مدرن به نام تهران ديده میشود.
ما در طول دو سال گذشته تلاش كردهايم، مسئولان ورزش ايران را متقاعد كنيم تا حق شهروندی ما را در مورد حق تماشای مسابقات فوتبال در استاديومها از ما سلب نكنند؛ اما در مقابل، نه تنها از سوی مسئولان شرايط برای اين امر مهيا نشده، بلكه شاهد برخورد فيزيكی و ضبط دوربينها و وسايل شخصیمان بودهايم و تعدادی از اعضای گروه به خاطر مطالبه حق مدنی خود بازداشت شده و مورد ضرب و شتم قرار گرفتهاند.
متنِ کاملِ نامه اينجاست.